Ballada f-moll op. 52, Polonez As-dur op. 53 oraz Scherzo E-dur op. 54 ukazały się drukiem w 1843 r. nakładem Breitkopfa i Härtela w Lipsku (listopad) oraz w Paryżu nakładem Schlesingera (grudzień). W marcu następnego roku wydał je w Londynie. Ballada dedykowana została Charlotte de Rothschild (oryg. ) podobnie jak Walc cis-moll op. 64 nr 2.
Od 20 kwietnia od 23 listopada 1848 r. Chopin przebywał w Wielkiej Brytanii. 28 sierpnia wykonał m.in. Balladę f-moll w Concert Hall w Manchesterze. Koncert ten zrecenzowany został w czasopismach „The Manchester Guardian” oraz „”.
Budowa Utwór w tempie , liczy 239 taktów. Jego wykonanie trwa ok. 12 minut, co czyni ją najdłuższą z ballad Chopina. Wraz z Balladą As-dur op. 47 należy do przedostatniej, późnoromantycznej fazy twórczości Chopina przypadającej na lata 1841–1845.
Utwór cechuje się dwoma rodzajami genre’u balladowego: balladowością narracyjną (np. w taktach 1–37) oraz dramatyczną (np. w taktach 195–239). James Huneker pisząc w 1900 o Balladzie f-moll, użył określenia „ton narracyjny” (), które stało się synonimem „tonu balladowego”, używanego w również w kontekście innych gatunków. pisał w kontekście op.