Amerykański rząd, chcąc wynegocjować rozwiązanie problemów Kościoła lokalnego bezpośrednio ze Stolicą Apostolską, ogłosił go persona non grata i Sbarretti nigdy nie udał się na Filipiny. W grudniu 1902, jako tytularny arcybiskup Efezu został delegatem apostolskim do Kanady. W 1910 przywiózł do Rzymu dekrety z Pierwszego Plenarnego Synodu w Quebec. Nigdy już nie powrócił do Kanady. Oficjalna rezygnacja z funkcji delegata miała miejsce w listopadzie tego samego roku. Został sekretarzem Świętej Kongregacji ds. Zakonów, a w czerwcu 1914 asesorem w Świętym Oficjum.
Na konsystorzu z grudnia 1916 otrzymał kapelusz kardynalski z tytułem prezbitera San Silvestro in Capite. W 1919 został prefektem Świętej Kongregacji Soboru Trydenckiego. Brał udział w konklawe 1922 i 1939 roku. Był legatem na synody plenarne w Molfetta i Loreto w 1928. W tym samym roku podniesiony do rangi kardynała biskupa Sabina e Poggio Mirteto. Od 4 lipca 1930 aż do śmierci piastował urząd sekretarza Świętego Oficjum. Konsekrował dwóch przyszłych kardynałów: Lorenzo Lauri i Valerio Valeri.
Bibliografia
Catholic-Hierarchy
Kategoria:Włoscy kardynałowie XX wieku Kategoria:Kardynałowie z nominacji Benedykta XV Kategoria:Urodzeni w 1856 Kategoria:Zmarli w 1939