szpital zamknęli w 1941 Niemcy, a Gauze kontynuował pracę jako lekarz rejonowy. W sierpniu 1944 wcielony został do batalionu pracy przymusowej i pracował przy budowie umocnień obronnych.
Z miejsca pracy przymusowej udało mu się zbiec i 7 lutego 1945 zgłosił się do pracy w Szczytnie w dawnych Prusach Wschodnich. Z polecenia miejscowego komendanta wojennego przystąpił do organizacji szpitala w ocalałych barakach, pozostałych po szpitalu zakaźnym. Objął obowiązki dyrektora szpitala i lekarza powiatowego w Szczytnie, sprawując opiekę nad ludnością cywilną i żołnierzami. Sprawną i szybką organizację szpitala docenił pierwszy powojenny starosta szczycieński Walter Późny, który przybył do miasta 2 kwietnia 1945. 1 maja 1945 doktor Gauze doprowadził do otwarcia Przychodni Lekarskiej Polskich Kolei Państwowych, której kierownikiem pozostawał następnie do końca grudnia 1958. W styczniu 1946 zrezygnował z funkcji dyrektora szpitala, objął natomiast kierownictwo poradni skórno-wenerologicznej, potem także poradni antyalkoholowej. Organizował również służbę zdrowia w miejscowościach okolicznych – za jego sprawą powstały punkty felczerskie w Świętajnie, Wielbarku i Dźwierzutach.