Wydania W 1842 r. nabył od Maurice'a Schlesingera płyty sztycharskie oraz prawa do wydania m.in. Etiud op. 25. Nieposiadanie dostępu do wspomnianych płyt mogło być powodem pominięcia op. 10 i 25 przez oficynę w wydaniu o frontyspisie zatytułowanym .
W 1888 r. nakładem Durdilly ukazał się wybór etiud Chopina pod red. Isidora Philippa, w tym nr 1, 2, 6, 8 i 10 z op. 25. Każdy z utworów poprzedzony został opisem problemów pianistycznych oraz dwoma „ćwiczeniami przygotowawczymi” ukazującymi metodę dydaktyczną Philippa. Wydanie zawierało listy polecające, które wystawili tej edycji Camille Saint-Saëns, Georges Mathias, Antoine François Marmontel oraz Louis Diémer.
Nagrania Komplet etiud Chopina (op. 10, op. 25 oraz Trois Nouvelles Études) nagrali m.in. (1931), Raul Koczalski (1936), Alexander Brailowsky (1948), (1950), (ok. 1950), Guiomar Novaes (1955), Shura Cherkassky (ok. 1955) i Adam Harasiewicz (po 1960). Komplet op. 10 i op. 25 nagrali m.in. Wilhelm Backhaus (1928), Alfred Cortot (1934, 1942), Claudio Arrau (ok. 1936, 1956), Ruth Slenczynska (po 1950), Iso Elinson (po 1950), Alexander Uninsky (ok. 1955), Władimir Aszkenazi (1960, po 1970), Bolesław Woytowicz (ok. 1960) Tamás Vásáry (ok. 1966), Miłosz Magin (ok. 1970), György Cziffra (ok.