w szczegółach nie bez małych plam, w całości potężne i porywające”. 21 lutego 1842 r. podczas koncertu w Chopin wykonał m.in. trzy etiudy z op. 25. Kilka utworów z tego cyklu wykonał 27 września 1848 r. w Glasgow podczas koncertu w Merchant Hall.
Etiudy Chopina z op. 10 i 25 stanowiły utwory, które uczniowie Chopina przerabiali z nauczycielem po etiudach Muzio Clementiego, Johanna Baptista Cramera i Ignaza Moschelesa. Wydanie drukiem op. 25 oparte zostało na wielu autografach, co wyróżnia je od opusów 1–24 oraz 26–27, które oparte były na jednym autografie.
Budowa Etiudy op. 25 nr 4-6 oraz 12, w tonacjach molowych, zakończone są w jednoimiennej tonacji durowej. Zabieg ten stosowany był przez Chopina, prócz niektórych etiud, głównie w nokturnach. Cechą cyklu jest, w odróżnieniu od op. 10, uszeregowanie utworów wedle tonacji pokrewnych. Podobnie jak w op. 10 ułożone zostały one również wedle kontrastu. Jednocześnie Chopin w dwóch miejscach postawił obok siebie utwory o podobnym charakterze: blok utworów o cechach scherzoidalnych (nr 3–55) oraz monumentalnych (nr 10–12).