Latem 1941 roku, po agresji Niemiec na ZSRR, dowodził Frontem Południowym. 29 sierpnia 1941 roku pod Dniepropetrowskiem został ciężko ranny. Do 13 października 1941 roku przebywał na leczeniu w Centralnym Szpitalu Wojskowym w Moskwie. Po opuszczeniu szpitala udał się do Uralskiego Okręgu Wojskowego, gdzie kierował formowaniem nowych dwudziestu dywizji (czternastu strzeleckich i sześciu kawalerii). Po wojnie był dowódcą Charkowskiego Okręgu Wojskowego.
Jego imieniem nazwano ulice w Moskwie i Uljanowsku.
Awanse komdiw (20 listopada 1935) komkor (22 lutego 1938) komandarm II rangi (8 lutego 1939) generał armii (4 czerwca 1940)
Odznaczenia Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego (21 lutego 1978) Order Lenina (czterokrotnie, 1941, 1945, 1962 i 1978) Order Rewolucji Październikowej (1972) Order Czerwonego Sztandaru (pięciokrotnie, 1921, 1921, 1930, 1944 i 1947) Order Kutuzowa I klasy (1943) Order „Za służbę Ojczyźnie w Siłach Zbrojnych ZSRR” III klasy (1975) Order Czerwonego Sztandaru (Mongolska Republika Ludowa) I medale ZSRR oraz odznaczenia NRD, Mongolii, Chin, Czechosłowacji i Włoch.
Przypisy
Linki zewnętrzne Тюленев Иван Владимирович Przewodnik po historii Partii Komunistycznej i ZSRR (ros.) http://www.warheroes.ru/hero/hero.asp?Hero_id=671 (ros.)