Pani Zima () – niemiecka baśń ludowa, po raz pierwszy spisana przez braci Grimm i opublikowana w 1812 roku w zbiorze Baśni (tom 1, nr 24). Baśń znana jest też pod alternatywnym tytułem: Pani Zamieć.
Treść Pewna wdowa miała dwie córki. Jedna z nich, będąca pasierbicą, była piękną, dobrą i pracowitą dziewczyną o jasnych jak słońce włosach. Druga zaś z kolei, rodzona córka wdowy, była bardzo piękną, ale złą i leniwą dziewczyną o ciemnych jak noc włosach. Kobieta bardziej kochała tę drugą.
Pasierbica na zlecenie macochy pracowała nad wrzecionem cały dzień, aż z palców leciała krew. Gdy poplamione krwią wrzeciono wpadło do studni, dziewczyna powiedziała o tym macosze. Ta zaś nie słuchając tego poleciła pasierbicy odzyskanie wrzeciona. Biedna „pracowita dziewczyna” wróciła do studni i wskoczyła do niej. Kiedy odzyskała przytomność, znalazła się na łące, wstała i ruszyła na poszukiwanie wrzeciona. Po drodze „pracowita dziewczyna” wyciągnęła z pieca bochenki chleba i wytrząsała dojrzałe jabłka z jabłoni. Później trafiła do pałacu Pani Zimy. Przez trzy dni wykonała wszystkie prace od sprzątania, aż po ścielenie pościeli. Później „pracowita dziewczyna” zaczęła tęsknić za domem. Pani Zima zaprowadziła ją do bramy. Gdy się brama otworzyła, deszcz złota spadł na „pracowitą dziewczynę”.