Komora dryfowa jest zbudowana podobnie do licznika proporcjonalnego. Detektor ma jednak większy rozmiar (zazwyczaj jest wydłużony w dwie strony, prostopadle do drutu). Gdy cząstka jonizuje gaz w pewnej odległości od drutu, mija pewien czas, zanim elektrony z jonizacji dotrą do anody. Znając prędkość dryfu elektronów w danej mieszance gazowej i przy danym polu elektrycznym można obliczyć odległość toru lotu cząstki od anody. Komora dryfowa wymaga dodatkowego detektora (np. licznika scyntylacyjnego) określającego dokładny czas przelotu cząstki.
Wielodrutowa komora proporcjonalna (MWPC) to detektor stworzony przez Georges'a Charpaka. Na dużej powierzchni (lub objętości) rozpiętych jest wiele drutów anodowych i katodowych. Odpowiednia geometria detektora pozwala śledzić tor ruchu cząstek w dwóch (lub trzech) wymiarach.
Komora projekcji czasowej (TPC) to detektor którego większą część objętości zajmuje obszar umieszczony w jednorodnym polu elektrycznym. Elektrony z jonizacji dryfują w tym polu w kierunku dwuwymiarowych MWPC. Wzmocnienie gazowe indukuje impuls na padach umieszczonych koło drutów MWPC. Dzięki wykorzystaniu mechanizmu dryfu elektronów, TPC umożliwia pomiar toru lotu cząstek w trzech wymiarach.