W styczniu 1911 został proboszczem w Nasielsku, a w 1915 dodatkowo mianowano go dziekanem. W 1920 przeżył uprowadzenie z Nasielska przez cofające się spod Warszawy wojska rosyjskie; wspólnie ze swoimi wikariuszami Dominikiem Wilczyńskim i Władysławem Turowskim trafił do Białegostoku, skąd wszystkim trzem księżom udało się zbiec w trakcie ofensywy wojsk polskich.

Po powrocie z niewoli radzieckiej, wyczerpany nerwowo, przeniesiony został do parafii Poręba. W 1926 przeniósł się do Płocka, gdzie w 1927 w kapitule katedralnej otrzymał godność prałata archidiakona. Wykonywał też obowiązki kustosza archiwum kurialnego oraz spowiednika sióstr pasjonistek. 17 lutego 1941 został aresztowany przez Niemców i w brutalny sposób przetransportowany do niemieckiego obozu koncentracyjnego Soldau (KL) w Działdowie; następnego dnia został zamordowany śmiertelnym zastrzykiem.

Bibliografia Michał Marian Grzybowski, Martyrologium duchowieństwa diecezji płockiej w latach II wojny światowej 1939–1945, Płockie Wydawnictwo Diecezjalne, Płock 1982, s. 49-50 (z