Aktorzy wspólnie układali nowe sztuki, (metoda kreacji zbiorowej), żyli w typowej dla pokolenia hippisów komunie.
Realizacja Mysteries and smaller pieces, która powstała w roku 1964, zapoczątkowała wśród teatrów awangardowych modę na tak zwany teatr uczestnictwa. Spektakl The Living Theatre rozpoczynał się wyjściem na scenę aktora, który przez kilkanaście-kilkadziesiąt minut stał nieruchomo, czekając na reakcję publiczności. Widzów zachęcano do skandowania, improwizacji, wchodzenia na scenę. Aby zatrzeć różnicę między odbiorcą a aktorem, artyści pojawiali się nie w kostiumach, lecz swoich własnych ubraniachJoanna Derkaczew, Uśmiech proszę, my tu zmieniamy świat, „Gazeta Wyborcza”, 6 lipca 2007 .
Inne znane realizacje grupy z tego okresu to adaptacje Antygony i Frankensteina oraz najgłośniejszy spektakl teatru, Paradise Now, którego wystawienie na festiwalu w Awinionie w 1968 roku, doprowadziło do zamieszekŁukasz Rudziński, Malta Dzień szósty, „Nowa Siła Krytyczna” z 2 lipca 2007 . Ta częściowo improwizowana realizacja, stała się głośna z powodu sceny, w której aktorzy recytując listę społecznych tabu, gdy dochodzili do pozycji „nagość”, pozbywali się swoich ubrań. Sztuka kończyła się deklaracją, że miejscem teatru jest ulica, po spektaklu aktorzy, niektórzy wciąż nadzy, wraz z publicznością opuszczali teatr.