mogło więc od razu służyć za libretto. W ciągu dwudziestu następnych lat Goethe obserwował proces twórczy Wolfganga Amadeusa Mozarta, którego poznał jeszcze jako koncertujące cudowne dziecko, a którego ostatni singspiel Czarodziejski flet wystawił w 1794 roku już jako kierownik teatru w Weimarze. Napisał w tym roku drugą część tej opery, co wskazuje na prawdopodobną ambicję Goethego, by stać się librecistą Mozarta. Napisał wcześniej dramaty w formie librett, do których muzykę skomponował Johann Friedrich Reichardt. Były to „Claudine von Villa Bella”, „Erwin und Elmire” i „Jery und Bätely”. Wiadomo, że do napisania muzyki do „Fausta” zachęcał swego przyjaciela Carla Zeltera, ale ten odmówił mu definitywnie w 1808 roku. Przekonał jednak kompozytora weimarskiego , który po pewnym czasie zaniechał swojej pracy. W 1808 roku, roku wydania pierwszej części „Fausta”, książę Radziwiłł rozpoczął po jego lekturze swoją kompozycję. Dyrektor Carl Zelter pisze w 1810 roku Goethemu, że „pewien miłośnik muzyki, arystokrata, zadaje sobie dużo trudu do jego tragedii, i że chociaż jest cudzoziemcem, udaje mu się nieraz utrafić we właściwą do słów nutę”Cytat wedle tłumaczenia Zdzisława Jachimeckiego podanego w: Z. Jachimecki i W. Poźniak, „Antoni Radziwiłł i jego muzyka do „Fausta”, Kraków 1957..