Autor dochodzi do wniosku, że świat nie dzieli się tylko na czarne i białe, lub na dobro i zło, lecz tak jak w przypadku piór sroki, barwy częściowo na siebie nachodzą.
Wolfram wspomina także adresatów utworu (2,5 – 4,26). Rycerze na turniejach powinni trzymać się wysokich ideałów rycerstwa, a kobiety czerpać z nich nauki, by zdecydować, komu powierzyć swoją miłość. Jest to pieśń pochwalna rycerskich cnót: honoru, wierności i pokory, których uczy się później sam Parsifal.
Początek fabuły: Przygody rycerskie Gahmureta (Księgi I–II) Fabuła jest inicjowana szeroko zarysowaną historią Gahmureta, ojca Parsifala.
Jako drugi syn zmarłego ojca Gandina, króla Anschouwe, Gahmuret pozostaje bez spadku i wyrusza na poszukiwania rycerskich przygód, honoru i sławy do Orientu. Najpierw służy kalifowi z Bagdadu, a następnie pomaga czarnoskórej królowej Belacane zwyciężyć oblegające jej zamek wojska, żądne zemsty za śmierć Isenharta, którego służba nie została wynagrodzona jej miłością. Gahmuret wychodzi zwycięsko z walki i poślubia Belacane, zostając dzięki temu królem Zazamanc i Azagouc. Gdy rodzi mu się syn Feirefiz, opuszcza królową i wkrótce wstępuje na ścieżkę dalszych przygód. W Europie bierze udział w turnieju, w którym stawką jest ręka królowej Herzeloyde oraz władza na ziemiami Waleis i Norgals.