W okresie 1949–1954 prowadził tylko zajęcia z logiki oraz lektorat z języka rosyjskiego. W latach 1962–1965 sprawował obowiązki prorektora UMCS. Od 1970 do emerytury (1974) był kierownikiem Zakładu Logiki i Metodologii Nauk w Instytucie Nauk Filozoficznych i Pedagogicznych UMCS. Od 1949 był współpracownikiem Komisji Filozoficznej Polskiej Akademii Umiejętności, a od 1960 członkiem Komitetu Nauk Filozoficznych PANSłownik Biograficzny Miasta Lublina pod redakcją Tadeusza Radzika, Jana Skarbka i Adama A. Witusika, t. I, str.164-166, Wydawnictwo UMCS, 1993..
Łubnicki był krytykiem i przeciwnikiem metafizyki i teologii. Przyjmował pogląd materialistyczny i ateistyczny, twierdząc o metafizyce, mistyce i religii, że ich przedmiot na pewno, kategorycznie nie istnieje. Filozofię, której był zwolennikiem, nazywał Łubnicki krytycyzmem. Jest on przeciwieństwem metafizyki i odznacza się, zdaniem Łubnickiego, niezależnością myślową. Jest on także naukowy, zgodny z kryteriami naukowości. Jest także przeciwny dogmatyzmowi.