W 1982 Marvano został redaktorem prowadzącym holenderskiego magazynu komiksowego Tintin, dzięki czemu zrezygnował z etatu jako projektant wnętrz. W 1986 został redaktorem prowadzącym w wydawnictwie komiksowym Den Gulden Engel, które jednak stosunkowo szybko upadło. Nadal zajmował się rysunkiem, publikując krótkie historie w różnych antologiach i magazynach. Zaczął też prace nad dłuższymi formami, które ujrzały światło dzienne dopiero lata później.
Pierwszy słynny komiks, Wieczna wojna, napisał i narysował za pozwoleniem Joego Haldemana, którego poznał na konwencie fantastycznym w Gandawie. Komiks ukazał się w 1988 i przyniósł mu sławę.
W sierpniu 2018 Marvano ogłosił przejście na komiksową emeryturę.
Publikacje Wieczna wojna (La Guerre Éternelle, rysunek, 1988–1989, wyd. pol. magazyn Komiks, 1990–1991, Egmont Polska 2009, 2016) Red Knight (rysunek, 1990) Solitair (rysunek, 1990) Rourke (rysunek, 1991–1995) Berlin (Berlin, rysunek, scenariusz, 1994–2008, wyd. pol. Egmont, 2009, 2019) Dallas Barr (Dallas Bar, rysunek, 1996–2005, wyd. pol. Egmont, 2007, 2019) Aire Libre (rysunek, 2000) Wieczna wolność (Libre à jamais, rysunek, 2002–2003, wyd. pol. Egmont, 2003–2005, 2016) Małe pożegnanie (Les petits adieux, scenariusz, 2009, wyd. pol. Scream Comics, 2017) Grand Prix (Grand Prix, rysunek, scenariusz, 2010–2012, wyd.