Wysoczyzna Mińska (biał. Менскае ўзвышша; 843.1) – wyżyna w centralnej części Białorusi. Najwyższa część Białorusi i Grzędy Białoruskiej.
Na Wysoczyźnie Mińskiej można wydzielić osobne części mające własną historię geologiczną i swoje oblicze — wysoczyzny Łohojską, Iwieniecką, Radoszkowicką і Pleszczenicką. Według nowych badań do Wysoczyzny Mińskiej trzeba zaliczyć też Wysoczyznę Wołożyńską, którą tradycyjnie rozpatrywano jako wschodnie skrzydło Garbu Oszmiańskiego.
Wysoczyzna Mińska zajmuje północno-zachodnią i centralną część obwodu mińskiego oraz skrawek obwodu witebskiego. Graniczy z Garbem Oszmiańskim na zachodzie, Równiną Narocko-Wilejską і Niziną Górnoberezyńską na północnym zachodzie i północy, Wysoczyzną Orszańską na wschodzie, Równiną Środkowoberezyńską na południowym wschodzie, Grzędą Kopylską i Równiną Górnoniemeńską na południu i południowym zachodzie. Dolina rzeki Serwecz (dopływ Wilii) dzieli ją od Wzgórz Święciańskich. Rozciągłość z południowego zachodu na północny wschód - ponad 180 km, z zachodu na wschód - 143 km. Powierzchnia 7,3 tys. km².