obydwie prace, powstałe w wyniku wieloletniej kwerendy archiwalnej, stanowiły kompendium źródłowe dla badaczy dziejów medycyny. W 1912 roku w uznaniu jego zasług naukowych przyjęto go w poczet członków Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. W 1913 roku otrzymał tytuł doktora wszech nauk lekarskich z nadania Rady Wydziału Lekarskiego UJ.
W 1913 wydał kolejną znaczącą monografię Rada Lekarska Księstwa Warszawskiego i Królestwa Polskiego. W czasie I wojny światowej włączył się aktywnie w tworzenie polskich instytucji samorządowych, wchodząc w skład Rady Lekarskiej Królestwa Polskiego powołanej staraniem Tymczasowej Rady Stanu. W 1919 mianowano go starszym referentem w Sekretariacie Ministerstwa Zdrowia Publicznego i Opieki Społecznej. Jego wiedza, zdobyta w ciągu całych lat pracy archiwalnej, była teraz przydatna w kształtowaniu się organizacji służby zdrowia. W 1920 roku został mianowany profesorem zwyczajnym UW.