Kawaleria Narodowa składała się początkowo z dwóch brygad. Każda z brygad liczyła po cztery szwadrony, posiadające cztery chorągwie co łącznie stanowiło 32 chorągwie. W związku z podziałem wojska na trzy dywizje, konfederacja targowicka powołała w lutym 1793 roku III Brygadę. Nie zwiększyła się jednak liczebności kawalerii, gdyż nowa brygada miała powstać z czterech chorągwi Brygady I i sześciu chorągwi Brygady II. W praktyce jednak wydzielenie chorągwi z Brygady II nie zostało wykonane z powodu częściowego jej zagarnięcia przez wojska rosyjskie. Z szesnastu chorągwi sformowano osiem, liczących łącznie 342 ludzi. Kawaleria Narodowa w 1794 roku była zorganizowana w 24 chorągwiach.
Pułki przedniej straży liczyły pięć jednostek. Na mocy uchwały Sejmu Czteroletniego utworzono w czerwcu 1792 roku pułk tatarski Aleksandra Ułana, a później, gdy włączono do wojska litewskiego Nadworny Pułk Królewski Jakuba Azulewicza, przemianowując go na Pułk 6 Straży Przedniej. Został on 23 września 1792 roku rozwiązany przez władze Konfederacji Generalnej Wielkiego Księstwa Litewskiego.