Znajduje się w nim około 20 dróg wspinaczkowych o dużym stopniu trudności.
Ściana północna Skrajnego Jastrzębiego Kopiniaka opada do Doliny Jagnięcej i ma charakter trawiasto-skalisty. W niektórych miejscach jest urwista. Ściana południowa po wydzieleniu sąsiednich formacji ograniczona jest z prawej strony wybitną depresją zbiegającą z Jastrzębiego Karbika do Kopiniakowej Pościeli, natomiast z lewej – depresją opadającą ze Skrajnego Jastrzębiego Karbu. Ukośnie biegnie przez tę ścianę trawiasto-skalisty zachód – Wyżnia Kopiniakowa Drabina.
Na Skrajnego Jastrzębiego Kopiniaka, podobnie jak na inne obiekty w Jastrzębiej Grani, nie prowadzą żadne znakowane szlaki turystyczne. Najdogodniejsze drogi dla taterników wiodą na szczyt granią z obu stron, w ścianie południowej wytyczono natomiast drogi o trudności co najmniej V+ w skali UIAA.
Pierwsze wejścia: letnie: Gyula Fehér, Ede Hruby i Jenő Serényi, 16 lipca 1905 r., zimowe: Jadwiga Honowska, Zofia Krókowska i Jan Alfred Szczepański, 5 kwietnia 1928 r.