Bogata i wyszukane dekoracja o formach stricte architektonicznych (maswerki, ślepe maswerki, szczyty, fiale) została wkrótce przejęta przez inne sztuki plastyczne. Dotyczy to przede wszystkim sztuki sakralnej, a zwłaszcza rzeźby architektonicznej (np. portale, nagrobki władców lub kościelnych hierarchów, ambony, sakramentaria itp.). Pewne motywy architektoniczne stosowano we wczesnych retabulach ołtarzowych i przede wszystkim w niewielkich ołtarzykach przenośnych wykonywanych z kości słoniowej. Niewielkie przenośne dzieła sztuki, takie jak liturgiczne utensilia, relikwiarze i dzieła związane z Eucharystią w XIV wieku były dekorowane często formami architektonicznymi, tworzącymi oprawę dla przedstawień rzeźbiarskich lub malarskich.
Styl promienisty charakteryzował się łatwością przystosowania jego elementów oraz silnym promieniowaniem na sztukę gotycką. Motywy typowe dla rayonnant rozprzestrzeniły się w całej Europie zachodniej na przełomie XIII i XIV stulecia. We Francji miało miejsce stopniowe przejście stylu z rayonnant do flamboyant. Oznaczało się przede wszystkim pojawianiem płynnych, dynamicznych i esoidalnych form w dekoracji maswerkowej, przypominających często stylizowane języki ognia (stąd pojęcie stylu płomienistego).