Trafnym przykładem jest paryska Sainte-Chapelle i dzieła ją naśladujące. Inny wariant przezroczystości konstrukcji prezentują katedra w Strasburgu czy kościół św. Urbana w Troyes (Aube), gdzie mury lateralne poprzedza delikatna ażurowa dekoracja architektoniczna.
Dążenie do przezroczystości konstrukcji wiązało się z rozwojem malarstwa witrażowego. Bogactwo barw i wyszukana treść witraży tworzyły treści ideowe, złożone programy ikonograficzne, które bazowały na ówczesnej teologii. Rzadziej dekorowano powierzchnie okienne pojedynczymi kwaterami witraży. Dominantę stanowiła część środkowa, pozostałe części pozostawiano neutralne albo wypełniano witrażami malowanymi en grisaille.
Przemiany wielkości i formy okien, które są najczęściej wymienianą cechą stylu rayonnant, przyniosły konsekwencje w zmianie formy maswerków. Dawne maswerki "płytowe", które powstawały z przeprucia płaskich powierzchni kamiennych, zostały zastąpione profilowanymi maswerkami o delikatnie uformowanych ościeżach, zwłaszcza od strony zewnętrznej, przez co budowały silny modelunek światłocieniowy, a co za tym idzie – plastyczność kamienia. Lekkość maswerku nowego typu przyczyniła się do radykalnych zmian w estetyce architektury gotyku katedralnego. Wraz z witrażami tworzyły bardziej spójną całość.