Dzięki temu rozwiązaniu pojedyncze trafienie w któryś z przedziałów nie pozbawiało okrętów napędu. Z powodu takiego rozmieszczenia przedziałów kotłowni, okręty miały charakterystyczną trzykominową sylwetkę, z dużą przerwą między drugim a trzecim kominem.
Uzbrojenie Pierwotnie w 1926 roku uzbrojenie główne stanowiło siedem armat kalibru 152 mm o masie 7 ton i całkowitej długości 7,1 m. Szybkostrzelność praktyczna wynosiła 4 pociski na minutę, armaty ładowane były ręcznie. Na krążowniku "Emerald" działa rozmieszczone były pojedynczo na siedmiu stanowiskach CPXIV, a na "Enterprise" na dziobie zamontowano wieżę Mk XVII, w której były dwie armaty, pozostałe działa umieszczone były tak samo jak na drugim okręcie. Uzbrojenie przeciwlotnicze składało się z trzech uniwersalnych armat kalibru 102 mm L/45 QF Mk V, rozmieszczonych pojedynczo, dwóch na śródokręciu i jednej na rufie oraz dwóch armat kalibru 40 mm L/39 Mk II. Krążowniki posiadały również 12 wyrzutni torpedowych kalibru 533 mm w czterech trójrurowych aparatach. Na pokładzie okrętów stacjonował jeden wodnosamolot – na "Enterprise" w 1943 roku pojawił się Vought OS2U Kingfisher i był to jedyny brytyjski krążownik z amerykańskim wodnosamolotem.
Przypisy
Bibliografia Wojciech Holicki, Brytyjskie krążowniki lekkie typu E, "Nowa Technika Wojskowa", nr 8 (2002), s. 36-42, ISSN 1230-1655.
Emerald