„Ydra” i bliźniacze okręty były, obok niszczycieli „Vasilefs Georgios” i „Vasilissa Olga”, najnowocześniejszymi okrętami greckiej marynarki wojennej. Po ataku Włoch w 1940 roku niszczyciel aktywnie uczestniczył w odpieraniu agresji. 13 listopada 1940 roku brał udział w wypadzie przeciwko włoskim liniom zaopatrzeniowym w Cieśninie Otranto. Był też wykorzystywany w eskorcie konwojów, patrolach przeciwko okrętom podwodnym i minowaniu wód przybrzeżnych. 28 marca 1941 roku „Ydra” otrzymał zadanie przechwycenia włoskich okrętów, wycofujących się po bitwie koło przylądka Matapan. Podczas tej operacji niszczyciel uratował około 100 włoskich rozbitków z zatopionego krążownika „Pola”.
Po zaatakowaniu Grecji przez wojska niemieckie 5 kwietnia 1941 roku, sytuacja armii i floty greckiej oraz wojsk sprzymierzonych stała się bardzo trudna. Bezwzględna przewaga przeciwnika w lotnictwie spowodowała, że jakiekolwiek operacje morskie były nadmiernie ryzykowne. W związku z bezpośrednim zagrożeniem Aten rząd grecki pojął decyzję o ewakuacji ocalałych jednostek na Kretę, a później na Bliski Wschód. Po uszkodzeniu okrętu flagowego marynarki greckiej, niszczyciela „Vasilefs Georgios” przez samoloty Luftwaffe, 21 kwietnia 1941 roku jego rolę przejął „Ydra”.