Maria Zientara-Malewska, która wielokrotnie stykała się z Palmowskim i jego rodziną, uznawała go za najlepszego znanego jej gawędziarza warmińskiego, za gawędziarza "nadzwyczajnego", "wesołka warmińskiego". Palmowski był przewodnikiem warmińskich pielgrzymek oraz starostą weselnym (placmistrzem). Znał i chętnie recytował ludowe wierszowane oracje, bajki, gawędy, przysłowia, dzielił się także z rozmówcami własnymi wspomnieniami, w których niebagatelną rolę odgrywała ukochana strzelba − Marycha. Był "człowiekiem prostym i skromnym", lubiącym przygotowywać życzliwe żarty nieznanym przechodniom, którym np. podrzucał przy drodze kosz grzybów.
Zmarł w grudniu 1965 w Wygodzie. Jego syn Edward (ur. 1909), z zawodu leśniczy, również udzielał się w ruchu polskim, za co w 1972 odznaczony został Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Liczne gawędy, baśnie i pieśni wykonywane przez Jana Palmowskiego zapisały Maria Zientara-Malewska oraz Maryna Okęcka-Bromkowa; ta ostatnia ogłosiła część z nich w zbiorze Nad jeziorem bajka śpi (1962).