Getto nr 2 powstało na terenie podmiejskiej Słobódki (pomiędzy obecnymi ulicami Kosmonautów, Lidzkiej i Antonowa), w jego obrębie zamknięto 10 tys. Żydów uznanych za niezdolnych do pracy.
Wprowadzono restrykcje dotyczące żywności: na każdego pracującego Żyda przypadało dziennie 200 gramów chleba. Judenrat prowadził sklep z koniną, która dostępna była tylko przy specjalnych okazjach. W piwnicach Synagogi umieszczono skład z ziemniakami. Na terenie gett istniały kuchnie publiczne wydające dziennie 3 tys. bezmięsnych posiłków o słabej wartości energetycznej.
Likwidacja grodzieńskiej społeczności żydowskiej rozpoczęła się w listopadzie 1942, gdy zdecydowano o zniesieniu Getta nr 2. W dniach 15 i 21 listopada 1942 jego mieszkańcy zostali w dwóch turach załadowani do wagonów kolejowych i wywiezieni do Auschwitz-Birkenau. Niewielką część Żydów przydatnych do pracy skierowano do getta nr 1.
Deportacje z getta śródmiejskiego rozpoczęły się pod koniec listopada 1942. Wywieziono wówczas 4 tys. osób do odległego o 5 km na południe obozu koncentracyjnego w Kiełbasinie. Obóz tranzytowy w Kiełbasinie był stacją przystankową przed deportacją do Auschwitz i Treblinki.