W latach 1960–1961 pisarz utrzymywał się z wyprzedaży swojej biblioteki i okazjonalnych stypendiów (stypendium Kultury, Kongresu Wolności Kultury, zaliczki za włoskie tłumaczenie Srebrnych orłów). W 1963 Parnicki przyjechał na pół roku do Polski. W czasie pobytu w kraju otrzymał Nagrodę im. Włodzimierza Pietrzaka. Po raz kolejny odwiedził Polskę w 1965.

W Polsce Ludowej W 1967 wrócił do kraju na stałe. Zajął się twórczością literacką, nie dając się zaangażować w działalność polityczną. W 1972 otrzymał nagrodę państwową I stopniaDziennik Polski, rok XXVIII, nr 172 (8835), s. 3., a w 1986 uhonorowany został tytułem „Zasłużony dla Kultury Narodowej”. Laureat Nagrody „Miesięcznika Literackiego” (1980) za książkę „Historia w literaturę przekuwana” (Wyd. Czytelnik)„Życie Literackie”, nr 31, 3 sierpnia 1980, s. 15..

Zmarł w 1988 w Warszawie w trakcie pracy nad 4-tomową kolejną powieścią historyczną. Został pochowany 14 grudnia 1988 na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera K-5-55)Wyszukiwarka cmentarna – Warszawskie cmentarze.. W pogrzebie wziął udział m. in. minister kultury i sztuki prof. Aleksander KrawczukPogrzeb Teodora Parnickiego, "Trybuna Ludu", nr 291, 15 grudnia 1988, s.