Scarlattiego został ponownie dyrektorem w kaplicy królewskiej. W roku 1734 francuskie wojska Karola III Hiszpańskiego zajęły Neapol. Mancini udał się do Aversy, by złożyć hołd nowemu władcy. Karol pozwolił Manciniemu dalej pełnić swoje obowiązki na dworze. W 1735 roku Mancini dostał udaru, który go częściowo sparaliżował. Wkrótce po tym wydarzeniu władze konserwatorium zwolniły go z obowiązków i zatrudniły na jego stanowisko Giovanniego Fischiettiego. Mancini piastował swoje stanowisko na dworze do końca życia, jednak większość jego obowiązków przejął jego asystent Domenico Sarro.
Opery Ariovisto (Neapol, 1702) Lucio Silla (Neapol, 1703) La costanza nell’honore (Neapol, 1704) Gli amanti generosi (Neapol, 1705) La serva favorita (Neapol, 1705) Alessandro il Grande in Sidone (Neapol, 1706) Turno Aricino (Neapol, 1708) Engelberta o sia La forza dell’innocenza (Neapol, 1709; wspólnie z Antonio Orefice) Hydaspe [Idaspe] fedele (Londyn, 1710) Mario fuggitivo (Neapol, 1710) Selim re d’Ormuz (Neapol, 1712) Artaserse re di Persia (Neapol, 1713) Il Gran Mogol (Neapol, 1713) Il Vincislao (Neapol, 1714) Alessandro Severo (Rzym, 1718) La fortezza al cimento (Neapol, 1721) Il Trajano (Neapol, 1723) Orontea (Neapol, 1729) Alessandro nelle Indie (Neapol, 1732) Don Aspremo (Neapol, 1733) Demofoonte (Neapol, 1735;