Po powrocie uzyskał habilitację w 1913 z geologii i paleontologii.
Z kolei podjął studia tektoniki Karpat Wschodnich podsumowane pracą o jednostkach tektonicznych Karpat Wschodnich, wydaną w 1914.
W czasie I wojny światowej w sierpniu 1914 roku został zmobilizowany do armii austriackiej. Został ranny w bitwie pod Gorlicami, po rekonwalescencji do końca wojny pełnił funkcję specjalisty w komendzie naftowej w Nadwórnej, a następnie komendanta naftowego w Krośnie. W 1916 zawarł związek małżeński z Marią Leopoldyną Koczarską, absolwentką Wydziału Filozoficznego Uniwersytetu Lwowskiego. W latach 1919–1921 pracował w Państwowym Instytucie Geologicznym i Państwowym Urzędzie Naftowym. W 1922 został zatrudniony w Katedrze Paleontologii Uniwersytetu Jagiellońskiego na stanowisku kierownika Zakładu Paleontologicznego. W 1923 objął tę Katedrę, a w 1928 objął Katedrę Geologii. Oprócz wykładów z paleontologii, geologii tektonicznej oraz geologii naftowej, brał również udział w Wykładach Powszechnych Uniwersytetu Jagiellońskiego. Przez wiele lat był ich kierownikiemStanisław Czarniecki, Jan Nowak (1880-1940) [w:] Polski Słownik Biograficzny, tom XXIII, s. 260 – 262.
W 1927 opublikował największe swoje dzieło: Zarys tektoniki Polski.