Książka dzieli się na cztery główne rozdziały: Pryncypat – okres obejmujący lata 27–235 (od Augusta, założyciela Cesarstwa, aż do Aleksandra Sewera), klasyczna epoka cesarstwa, gdy było ono największe terytorialnie, najpotężniejsze militarnie oraz najbardziej rozwinięte cywilizacyjnie. Cesarze z tego okresu są również najlepiej ukazani ze względu na dużą ilość źródeł. Kryzys – okres obejmujący lata 235–284 (od Maksymina Traka do Karynusa i Numeriana), niemal pięćdziesiąt lat kryzysu gospodarczego i politycznego. W tych latach przewinęła się duża liczba władców oraz uzurpatorów. Gospodarka została prawie doszczętnie zniszczona a wrogowie wdzierali się w granice cesarstwa. Dominat – obejmuje lata 284–395, (od Dioklecjana do Teodozjusza Wielkiego), okres zapoczątkowany przez Dioklecjana, który ustanowił Tetrarchię, czyli rządy 4 cesarzy. Dzięki reformom sytuacja w cesarstwie (po kryzysie) została ustabilizowana a chrześcijaństwo z czasem zostało uznane za religię panującą. Rozpad – obejmuje lata 395–476, (od Honoriusza do Romulusa Augustulusa, ostatniego cesarza), końcowy okres cesarstwa po podziale go między synów Teodozjusza Wielkiego aż do upadku w 476 roku. Zostali tu ukazani tylko cesarze Cesarstwa Zachodniorzymskiego.
Zobacz też Poczet cesarzowych Rzymu Poczet cesarzy bizantyjskich
Kategoria:Twórczość Aleksandra Krawczuka Kategoria:Literatura popularyzująca historię