Historia Chromatyka rozumiana jako zamierzone podwyższanie lub obniżanie stopni skali diatonicznej w celu uzyskania określonego charakteru kompozycji pojawiła się około 1550 w twórczości Adriana Willaerta i Cypriana de Rora. Wcześniej występowała w muzyce starogreckiej (barwienie tetrachordów). W początkowych wiekach średniowiecza występowała sporadycznie. W chorale gregoriańskim była zabroniona – dźwięki chromatyczne nazywano toni ficti lub toni falsi (dźwięki sztuczne, fałszywe). Muzykę późnego średniowiecza w której występuje chromatyka nazywa się musica ficta lub musica falsa. W okresie renesansu i baroku była zjawiskiem sporadycznym. Wykorzystywali ją m.in. Carlo Gesualdo, Luca Marenzio, Claudio Monteverdi, Jan Pieterszoon Sweelinck, Girolamo Frescobaldi, Johann Kaspar Kerll i Johann Sebastian Bach. Klasycy wiedeńscy jej unikali. Rozkwit chromatyki nastąpił w epoce romantyzmu, ze znacznym wkładem Richarda Wagnera (np. akord tristanowski w dramacie muzycznym Tristan i Izolda). Istotny dokonania w rozwoju chromatyki miał później Arnold Schönberg.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Skale muzyczne