poza tym ok. 350 dziewcząt w wieku od siódmego do czternastego roku życia uczęszczało na codzienną naukę szycia i haftu, trwającą 1,5 godzinny dziennie. Ze względu na ograniczenia w zakresie ilości przyjmowanych dzieci reszta na ogół licznego potomstwa pozostawała pod opieką starszego rodzeństwa, bądź była zabierana przez rodziców do pomocy w pracy. W ochronce obowiązywała częściowa odpłatność za wydawane posiłki; pracownicy przedszkola prowadzili działania mające na celu poprawę stanu zdrowotnego oraz higieny dzieci; jako że powszechnie dzieci przychodziły do przedszkola brudne i zawszone, nauczycielki każdego dnia czesały część podopiecznych specjalnym gęstym grzebieniem; dzieci czesano nad miską wypełnioną siarką, do której wpadały wyczesywane z włosów wszy; w ochronce prowadzono też akcje strzyżenia i kąpania dzieci w specjalnej sali łaziebnej wyposażonej w nowoczesne urządzenia sanitarne. Ochronka zatrudniała od 29 do 33 nauczycielek i zbliżoną liczbę pracowników pomocniczych. Wysokość wydatków na ochronkę ulegała wahaniom w zależności od ilości dzieci i woli zarządu fabryki i wynosiła od 33 514 rb w 1892 r. (przy stanie 1134 dzieci) do 39 810 rb w 1914 r.