Całość utrzymana jest w jasnej tonacji kolorystycznej, z wyjątkiem ciemnych włosów modelki i jej rękawiczek. Ingres świadomie zaburzył na obrazie proporcje ciała portretowanej. Caroline Rivière ma wydłużoną szyję i zbyt długi w stosunku do pozostałych części twarzy nos.
Krytyk Jonathan Jones, komentując obraz w 2003, nazwał pannę Rivière „ubraną odaliską”. podkreślając tym samym zmysłowy wydźwięk obrazu, przypominający późniejsze akty malowane przez Ingres’a.
Wystawienie i odbiór krytyki Panna Rivière została – podobnie jak portrety jej rodziców – zaprezentowana na Salonie w 1806. Wszystkie trzy obrazy zostały zakwalifikowane jako „gotyckie” ze względu na precyzję linii zastosowanych w dziele i oparcie na nich całej kompozycji. Ingres’a uznano za naśladowcę Jana van Eycka i współczesnych mu twórców flamandzkich, co nie zadowoliło młodego, wciąż rozwijającego indywidualny styl artysty.
Panna Rivière znajduje się w zbiorach Luwru od 1870. Została przekazana do kolekcji muzealnej przez szwagierkę portretowanej. Sama Caroline Rivière zmarła przed ukończeniem obrazu.
Przypisy
Kategoria:Obrazy Jeana-Auguste’a-Dominique’a Ingres’a Kategoria:Obrazy w Luwrze Rivière