. Cała księga została napisana po hebrajsku, a część aramejska powstała dla czytelników nieznających hebrajskiego. Część hebrajskiego tekstu zaginęła i została zastąpiona przekładem aramejskimTeoria szczególnie popularna pod koniec XIX wieku, obecnie zarzucona. Reprezentuje ją J. Lust. . Cała księga została napisana w języku aramejskim, a jej część została przetłumaczona na hebrajski, aby mogła być włączona do kanonuTeoria sięga XVII wieku i była szczególnie popularna na przełomie XIX i XX wieku. Reprezentują ją R.H. Charles i F. Zimmermann. . Zjawisko dwujęzyczności jest efektem włączenia starszego materiału aramejskiego do księgi, która w ostatecznym etapie została skomponowana po hebrajskuPo raz pierwszy hipotezę taką postawił B. Spinoza. .
Rozdziały 13. i 14. oraz fragment rozdziału 3. obejmujący wiersze od 24. do 90. zachowały się jedynie w rękopisach greckich u Teodocjona i w Septuagincie.
Tło historyczne Królowie babilońscy Królowie perscy Nabuchodonozor (605–562) Cyrus II Wielki (550–530) Dariusz II (423–404) Ewil-Merodak (562–560) Kambyzes II (530–522) Artakserkses II (404–358) Newigilissar (560–556) Dariusz I Wielki (522–486) Artakserkses III (358–338) Labaszimarduk (556) Kserkses I (486–465) Artakserkses IV (338–336) Nabonid (556–539) Artakserkses I (465–424) Dariusz III (335–331)Następstwo władców i daty ich panowań za Baltazar (zarządca Babilonii 549–539) Kserkses II (423)