Podczas I wojny światowej, zmobilizowany do wojska austriackiego, służył w różnych formacjach sanitarnych szpitala polowego 5/I pod egidą austriackiego Czerwonego Krzyża. Przez kilka miesięcy był jedynym lekarzem „szpitala cholerycznego”, za co został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi z Koroną na Wstędze oraz Srebrnym Krzyżem Zasługi Austriackiego Czerwonego Krzyża. Po wojnie był w niewoli ukraińskiej, z której w czerwcu 1919 wrócił do domu rodzinnego w Zabrzu.
W lipcu 1919 rozpoczął pracę jako lekarz gminny w Zabrzu. Od sierpnia 1919 kierował chórem męskim „Moniuszko”. Po I powstaniu śląskim założył Delegaturę Komisarza Opiekuńczego Polskiego Czerwonego Krzyża na Niemcy z siedzibą w Zabrzu, którą kierował. W pracy tej pomagali mu starsza siostra Anna i jej narzeczony Wiktor Przybyła. W tym samym roku Korfanty mianował go komisarzem plebiscytowym na powiat zabrski. Gdy wybuchło III powstanie śląskie został komisarzem cywilnym, a także lekarzem pułku im. Stefana Czarnieckiego.