Zapewniają lepsze szanse na przetrwanie wahań klimatycznych oraz w rywalizacji wewnątrz- i międzygatunkowej. Bardzo duże rozmiary, jak np. u zauropodów i tuńczyków, mogą zapewniać stosunkowo stałą temperaturę ciała. Rozwój dużych organizmów – zarówno pre-, jak i postnatalny – zajmuje jednak więcej czasu, duże organizmy wymagają więcej wody, pożywienia itd. Również zagrożenie wyginięciem jest wyższe u większych organizmów.
Cope spostrzegł, iż pierwsi przedstawiciele wielu kladów mezozoicznych ssaków osiągali niewielkie rozmiary, zaś w trakcie ewolucji kladu masa jego przedstawicieli wzrastała. W niektórych przypadkach zwiększanie rozmiarów zdaje się reprezentować trend bardziej pasywny niż aktywny – wzrastają rozmiary maksymalne, lecz minimalne nie. Często jest to wynikiem czynników losowych, a nie ewolucji kierunkowej. Przez niektórych badaczy jest to uważane za przykład „reguły Cope’a sensu lato”. W wielu przypadkach zwiększenie rozmiarów może reprezentować formę przejściową w drodze do optymalnego rozmiaru i nie przesądza o zachowaniu przez przedstawicieli grupy zawsze dużych rozmiarów.