Leon Żebrowski (ur. 7 kwietnia 1876 w Pociszkach w powiecie święciańskim, zm. 6 września 1953 w Mejszagole) – polski ksiądz rzymskokatolicki i działacz społeczny na Grodzieńszczyźnie i Wileńszczyźnie, senator I kadencji (1922–1927) z ramienia Chrześcijańsko-Narodowego Stronnictwa PracySławomir Kalbarczyk – Z badań nad losami polskich parlamentarzystów represjonowanych przez władze sowieckie w latach 1939-1941, w: Okupacja sowiecka ziem polskich 1939–1941, pod red. Piotra Chmielowca, Rzeszów – Warszawa, 2005, s. 167..
Życiorys Urodził się jako syn Aleksandra i Krystyny z Suboczów w miejscowości Pociszki w parafii Hoduciszki w powiecie święciańskim. W 1903 ukończył studia teologiczne na Cesarskiej Rzymskokatolickiej Akademii Duchownej w Petersburgu, po czym 14 marca 1903 uzyskał święcenia kapłańskie. W latach 1904–1917 wykładał w Seminarium Duchownym w Wilnie. W czasie okupacji niemieckiej prezes Polskiego Komitetu Demokratycznego i Naczelnej Rady Ziemi Grodzieńskiej (1918–1920). Od 1920 do 1921 był kapelanem szpitala grodzieńskiego i garnizonu. W wolnej Polsce dziekan fary i proboszcz, działał w Polskiej Macierzy Szkolnej, był też redaktorem naczelnym Przyjaciela Ludu i Dwutygodnika Diecezjalnego, wychodzących w Wilnie.