Najpierw Zhiyi przedstawił "trzy zręczne wygaśnięcia": Wygaśnięcie jako wgląd w prawdziwą istotę rzeczywistości. Jest to krok poza "naiwny realizm", w którym akceptuje się substancjalne istnienie obiektywnej rzeczywistości, do urzeczywistnienia "pustości" (skt. siunjata) wszystkich rzeczy i nieistnienia żadnego substancjalnego Bytu. Wygaśnięcie jako wgląd w korzystne uwarunkowania. Odnosi się to do kontemplacji (lub wglądu w) rzeczywistości jako konwencjonalnego istnienia wszystkich rzeczy, które powstały dzięki "uwarunkowanemu powstaniu", co Zhiyi nazwał "niepustością pustości" (chiń. kong fei kong). Pustość wszystkich rzeczy nie oznacza nicości. Wygaśnięcie jako koniec rozróżniających ekstremizmów. Odnosi się to do kontemplacji (lub wglądu w) synonimicznej natury obu krańcowości: pustki i konwencjonalnego istnienia. Rozróżniające i jednostronne przywiązanie do pustki lub konwencjonalnego istnienia jest błędne.