XIX w. W 1827 dobra guzowskie zostały oddane jednemu z synów już owdowiałego Feliksa – Henrykowi Łubieńskiemu, zasłużonemu dla rozwoju gospodarczego Królestwa Polskiego; który założył w pobliżu dworu jedną z największych cukrowni, sprowadzając w tym celu najnowsze francuskie wynalazki i maszynyZygmunt Przyrembel Historja Cukrownictwa w Polsce, Warszawa 1927, http://cybra.p.lodz.pl/Content/7140/HistoriaCukrownictwaPolsce_OCR1.pdf s.118-129.... Zaangażowanie kapitału Banku Polskiego przez Henryka sprowadziło na niego zarzuty o wykorzystywanie państwowych pieniędzy na cele prywatne. Został za to skazany na rok pobytu w twierdzy i trzy lata zesłania w głąb Rosji. Majątek został uratowany dzięki pomocy Róży z Łubieńskich (1798–1880), najmłodszej siostry Henryka oraz żony Ludwika Sobańskiego – wielkiego właściciela ziemskiego z Podola.