Spadek siły nośnej spowodowany utratą gazu równoważony jest zrzucanym balastem.
Pierwotnie balony stratosferyczne posiadały powłoki wykonywane z jedwabiu, dla uzyskania szczelności pokrywane cienką warstwą gumy. Uzyskiwane przez nie wysokości przekroczyły z czasem 30 tys. metrów. 10 września 1956 r. zbudowany na uniwersytecie w Minneapolis w USA balon bez pilota osiągnął wysokość 43 561 m, bijąc poprzedni rekord o ok. 6 tys. m. Balon miał kształt piramidy wysokości 60 m. Szczelna powłoka wykonana z folii poliestrowej o handlowej nazwie mylar zawierała 28 tys. m³ helu. Balon uniósł 25 kg przyrządów pomiarowych do rejestracji parametrów meteorologicznych i promieniowania kosmicznego(afp): Rekordowy wzlot [w:] "Poznaj Świat" R. IV, nr 11 (48), listopad 1956, s. 41.
Obecnie powłoki balonów stratosferycznych pokrywane są metalizowanym lakierem, mającym chronić przed nadmiernym nagrzewaniem się gazu na skutek dużego nasłonecznienia, panującego na wysokich pułapach.
Najbardziej znanym polskim balonem stratosferycznym był załogowy balon Gwiazda Polski. Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Produkcja balonu stratosferycznego w 1938 roku - PAT MF.143, Repozytorium Cyfrowe Filmoteki Narodowej
Kategoria:Balony