Księga Izajasza [Iz] – (hebr. ישעיה Jiszaja) księga prorocka Starego Testamentu, przypisywana prorokowi Izajaszowi. Prorok Izajasz prorokował od roku około 740 p.n.e. aż do początku VII wieku p.n.e., a zatem przez około 60 lat. Wnioskujemy to na podstawie informacji znajdujących się w samej księdze – prorok zwraca się do czterech królów: Uzjasza, którego panowanie liczymy na 52 lata (791 p.n.e.), Jotama, który panował 16 lat (758 p.n.e.), Achaza, który również panował przez 16 lat (735 p.n.e.) oraz Hiskiasza/Ezechiasza, którego panowanie liczyło 29 lat (720 p.n.e.).
Przesłanie Izajasza kładzie nacisk na fakt konieczności wybawienia Judy, lecz niezbędna jest w tym współpraca ludzi z Bogiem, czego następstwem jest nawrócenie. Zapowiada, że zbawienie okaże się wydarzeniem, którego nikt na świecie nie będzie w stanie przeoczyć. Wspomina o tzw. „reszcie” z narodu Izraela, która zostanie przemieniona i stanie na czele chwalebnej przyszłości tego świętego naroduIzaak Cylkow, Księga Izajasza, wyd. Austeria, 2011r.