gospodarki). W latach 1755–1756 oraz 1763–1767 jako wójt stał na czele urzędu wójtowsko-ławniczego. Był także wybierany do zarządów bractwa cerkiewnego działającego w Jarosławiu. Od 1743 roku był starszym bratem konfraterni Objawienia Pańskiego. Od 18 kwietnia 1759 roku do dnia swojej śmierci figurował na pierwszym miejscu jako superiadent bractwa Przemienienia Pańskiego i Wniebowzięcia NMP. Fundator cerkwi pw. Przemienienia Pańskiego. Wspólnie z żoną Pelagią zakładali fundacje, z których prowizje i dochody przeznaczone były na utrzymanie kapłanów, cerkwi, szpitala i szkoły. Przy cerkwi wystawił jednopiętrową plebanię, która przetrwała do 1907. W 1759 ufundował i uposażył wraz z żoną kwotą 2 tysięcy złotych szpital dla ubogich, zaś w 1766 przekazali na ręce biskupa przemyskiego Anatazego Szeptyckiego, sumę 44 tysięcy złotych na założenie seminarium duchownego w Jarosławiu. W 1750 roku wpisał się wraz z żoną do bractwa św. Onufrego. Znane były inicjatywy podejmowane przez niego na rzecz rozwoju parafii unickiej w mieście oraz działania zmierzające do podniesienia prestiżu Cerkwi greckokatolickiej. Należały do nich m.in.