Podeszwa buta typu "SALUT" była trzywarstwowa i posiadała 5 otworów przeznaczonych do wbijania mosiężnych gwoździ, 2 z tyłu i 3 z przodu, jednak w praktyce stosowano ich więcej, aby zwiększyć trwałość podeszwy. Trzewiki wz. 58 i wz. 61 posiadały 6 otworów, 2 z tyłu i 4 z przodu, różniły się także wzorem podeszwy. Mocowano je systemem szyto-klejono-dublowanym, lecz ze względu na płytki i zaoblony bieżnik nie zapewniały dobrych właściwości terenowych. Problem ten dostrzeżono i przez krótki czas produkowano opinacze z głębszym bieżnikiem (model III w latach 1966-1969), pojawiły się także modele z podeszwą typu "WIBRAM", jednak oba te projekty później zarzucono i powrócono do płytszego bieżnika. Same buty występowały w odmianach z podeszwą zwykłą (z czasem zaprzestano wytwarzania) oraz olejoodporną dla jednostek zmechanizowanych i pancernych. Dla pododdziałów reprezentacyjnych wprowadzono modele ze skórzaną podeszwą wyposażoną w 36 gwoździ ćwiekowych w środkowej części śródstopia i stalową podkówką.