260px|thumb|Chorągiew ziemi grodzieńskiej z czasów panowania Zygmunta III Wazy
Chorągiew (staropol. rota)Słownik historii Polski, Wiedza Powszechna, Warszawa 1973 – podstawowa jednostka organizacyjno-taktyczna jazdy rycerskiej o różnej liczebności w dawnej Polsce, istniejąca od XIV do XVIII wieku.
Historia
Początkowo chorągwie istniały tylko w pospolitym ruszeniu (chorągwie ziemskie i chorągwie rodowe) i królewskim wojsku nadwornym (chorągwie nadworne). W wojsku zaciężnym chorągwie pojawiły się w XV wieku, kiedy to często zwano je również rotami. Później nazwę tę odnoszono głównie do jazdy narodowego autoramentu, natomiast w autoramencie cudzoziemskim częściej nazywano ją kompanią. W okresie od XV do XVI wieku chorągiew liczyła około 500 żołnierzy. W XVII wieku liczyła już tylko od 50 do 200 żołnierzy (najczęściej nieco ponad 100 żołnierzy – na przykład w 1608 roku Chodkiewicz miał w 18 chorągwiach 2019 jeźdźców, także podczas bitwy warszawskiej w 1656 roku jazda koronna liczyła 17 043 jeźdźców zgrupowanych w 156 chorągwiach), a po 1717 roku liczebność chorągwi wahała się od 30 do 70 żołnierzy. W piechocie nazwę tę zastąpiono nazwą kompania.