Okres krakowski w twórczości artysty charakteryzuje się silnym wpływem pleneryzmu, czyli tendencji do malowania widoków z natury na wolnym powietrzu (fr. en plein air), oraz przyjęciem nowoczesnych postulatów artystycznych Stanisława Witkiewicza. Rapacki tworzył wówczas przede wszystkim techniką olejną na płótnie, a dominującymi tematami jego prac były weduty, pejzaże oraz sceny rodzajowe. Druga praktyka u Wojciecha Gersona trwała niespełna rok, gdyż już w 1889 Rapacki wyjechał do Monachium. W tamtejszej Szkole Sztuk Pięknych spędził około dwóch lat pod okiem Conrada Fehra, brak jest jednak bliższych danych z tego okresu jego życia. thumb|Widok z Wenecji (1913) W Monachium zasadniczym nurtem studiów i twórczości artysty pozostało malarstwo pejzażowe; podczas pobytu przyswoił sobie pewne elementy stylu szkoły monachijskiej. Na wpływy te wskazywano w niektórych obrazach późniejszych – takich jak Zamczysko (pierwsza wersja z 1899, druga z 1928), przedstawiające romantyczny widok zamku w mrocznym pejzażu, czy Stary młyn (1911). Po ukończeniu studiów malarz powrócił do Warszawy;