przeniósł się do Gdańska, gdzie pracował w gimnazjum i organizował życie teatralne w tym mieście.

W czasie II wojny światowej – po zajęciu Lwowa przez ZSRR – przebywał przez jakiś czas we Lwowie (uczył w szkole średniej) i Jaremczach. W roku 1944 został ewakuowany przez Niemców na Węgry.

Po powrocie do Polski podjął pracę jako nauczyciel w jednej z gdańskich szkół. Był kustoszem Biblioteki Miejskiej (do 1951). Należał do aktywnych organizatorów życia kulturalnego na Wybrzeżu (w latach 1946–1948 był pierwszym prezesem gdańskiego oddziału ZLP). Publikował artykuły, recenzje, wiersze, prozę i przekłady m.in. w „Dzienniku Polskim” (1945–1946), „Arkonie” (1946–1948), „Dzienniku Literackim” (1947–1948) i „Rejsach” (1947–1948). Od 1951 mieszkał w Poroninie.

W swoich dziełach poruszał problemy psychologiczno-moralne. Wykorzystywał bogatą symbolikę i metaforykę. Chętnie sięgał po konwencję fantastyczną. Jako tłumacz przełożył z łaciny m.in. dzieła Apuleiusa i Erazma z Rotterdamu oraz pisma Andrzeja Frycza Modrzewskiego (w tym O poprawie Rzeczypospolitej). Przygotował też Antologię poezji polsko-łacińskiej 1470–1543.

Od 2 lipca 1912 był mężem Stefanii z domu Brylińskiej (zm. 1975), ojciec Andrzeja (ur.