Nikołaj Dmitrijewicz Kondratjew, ros. Николай Дмитриевич Кондратьев (ur. we wsi Gałujewska w guberni kostromskiej, zm. 17 września 1938 w miejscu egzekucji Kommunarka pod Moskwą) – rosyjski ekonomista, autor teorii długookresowych cykli koniunkturalnych, określanych od jego nazwiska cyklami Kondratiewa.
Życiorys Ukończył prawo na uniwersytecie w Sankt-Petersburgu. Działacz polityczny Partii Socjalistów-Rewolucjonistów. Był wiceministrem aprowizacji w Rządzie Tymczasowym Aleksandra Kiereńskiego. W listopadzie 1917 w demokratycznych wyborach do Konstytuanty wybrany deputowanym z okręgu Kostroma z listy Partii Socjalistów-Rewolucjonistów.
W 1919 odsunął się z życia politycznego, wystąpił z partii i poświęcił pracy naukowej. W latach 1920–1926 był twórcą i jednocześnie dyrektorem Instytutu Badań Koniunktury. W 1920 aresztowany przez Czeka, ponownie w 1922 przez GPU. Był świadkiem w procesie pokazowym eserowców w 1922. Początkowo przeznaczony do deportacji z ZSRR wraz z innymi niebolszewickimi intelektualistami, decyzję uchylono. Był urzędnikiem Komisariatu Rolnictwa i Gospłanu. Aresztowany przez OGPU w 1930 i na zamkniętym procesie tzw. Chłopskiej Partii Pracy (ros. Трудовая крестьянская партия), który odbył się w 1931, skazany na osiem lat więzienia.