W celu zrealizowania swojej idei pragnął udać się do Chin, jednak nie otrzymywał zgody od ojca, ze względu na swoje bardzo słabe zdrowie. Gdy po śmierci ojca na tron wstąpił brat jako król Sŏnjong (pan. 1049–1094) także nie zezwolił Ŭich’ŏnowi na podróż do Chin. Mimo zakazu, Ŭich’ŏn tylko w towarzystwie 2 służących, udał się w 1085 r. do tego kraju.
W Chinach przebywał tylko blisko czternaście miesięcy, ale wykorzystał ten czas maksymalnie. Spotkał ponad pięćdziesięciu mnichów, wśród których byli liderzy najbardziej aktywnych tradycji buddyjskich okresu dynastii Song, takich jak winaja (Zhanran Yuanzhao), tiantai, huayan i chan. Najpierw przebywał w klasztorze Jiaoyan, gdzie studiował nauki szkół tiantai i huayan pod kierunkiem mistrza huayan Youchenga. W Mingzhou i Hangzhou pobierał nauki u nauczycieli tiantai Mingzhi Zhongli (1046–1114) i Cibiana Congjiana (1035–1109), rozmawiał z mistrzem chan Yuanzhao Zongbenem (1019–1089) oraz radykalnym mistrzem chan Foyinem Liaoyuanem (1032–1098)Chi-chiang Huang, Ŭich’ŏn’s Pilgrimage and the Rising Prominence ofr the Korean Monastery in Hang-chou during the Sung and Yüan Periods. [w] Currents and Countercurrents str. 247. W klasztorze Xingguo studiował sutry sanskryckie u indyjskiego mistrza Śri (chiń. Jixiang;