Thorowi przypisywano władzę nad powietrzem, grzmotami, błyskawicami, wiatrami, deszczem, dobrą pogodą i urodzajem. Odyn, co oznacza gwałtowny, przynosił wojnę i dawał siły przeciwko wrogom. Frejr, który obdarzał pokojem i przyjemnością był przedstawiony w postaci posągu z ogromnym fallusem. Posąg Odyna był uzbrojony, więc Adam porównywał go do Marsa, zaś Thor był porównywany z Jupiterem. Ludzie składali też hołd bohaterom, którzy zostani wyniesieni do rangi boskiej tak jak król Eryk, o którym jest mowa w Vita Ansgari.
Bogom służyli przeznaczeni im kapłani, a gdy groziła plaga lub nieurodzaj, składali ofiary Thorowi, zaś gdy miała być wojna – Odynowi, wreszcie przy zawieraniu małżeństw – Frejrowi.
Istniała tradycja odbywania co dziewięć lat w porze wiosennej równonocy wielkiej uroczystości, w której obowiązkowo musieli brać udział wszyscy Szwedzi. Nie tak dawno temu, król chrześcijański o imieniu Anund (Anund Gårdske) odmówił składania ofiary i ze względu na wiarę opuścił miejsce uroczystości.