Niektórzy autorzy arabscy podają, że kalif osobiście miał się zwrócić do cesarza Teofila o ocalenie tego miasta, które było jego miejscem urodzenia, i że ten ostatni odmówił. W kwietniu 839 kalif osobiście pokierował liczącą 200 tysięcy żołnierzy (według Al-Masudiego) armią, mając przy boku gwardię turecką i przeprowadził wojsko w dwóch kolumnach przez góry Taurus. Jedna z nich, pod wodzą Al-Afszina zadała 22 lipca 838 klęskę armii bizantyjskiej dowodzonej przez samego cesarza Teofila. Obie kolumny połączyły się i dotarły do dzisiejszej Ankary. Kalif liczył, że uda mu się opanować całą Anatolię i zdobyć Konstantynopol. W tym celu zabrał ze sobą oddziały „naffatun” (arab. „miotaczy ognia greckiego”). 12 sierpnia 838 wojskom arabskim udało się po miesięcznym oblężeniu zdobyć frygijskie miasto Amorium (arab. Al-Ammurijja), miejsce narodzin z kolei cesarza Teofila. Kalif w odwet za zniszczenie przez Bizantyjczyków swojej rodzinnej Zibatry, rozkazał teraz zrównać z ziemią miasto Teofila i dokonał bezlitosnej masakry mieszkańców. Przerażony cesarz Teofil miał się zwrócić o pomoc do Wenecji, władcy karolińskiego Ludwika I Pobożnego oraz Abd ar-Rahmana II, umajjadzkiego, a więc wrogiego Abbasydom emira Kordoby (822–852).