Po uzyskaniu absolutorium (1922) został nauczycielem tzw. Szkoły Lubelskiej, znanej później pod nazwą Prywatne Męskie Gimnazjum im. Stefana Batorego. Był tam polonistą, zarazem opiekunem kółek literackiego i dramatycznego oraz szkolnej biblioteki. Jednocześnie pod kierunkiem Wiktora Hahna kończył przygotowywanie rozprawy dyplomowej Stefan Witwicki 1802–1847, na podstawie której uzyskał magisterium 21 stycznia 1928. W październiku tegoż roku zdał również egzamin nauczycielski przed Państwową Komisją Egzaminacyjną przy Uniwersytecie Warszawskim. Pozostając nadal nauczycielem Szkoły Lubelskiej, od 1930 był profesorem Państwowego Pedagogium w Lublinie, wykładając naukę o języku i metodykę.
Abramowicz należał do Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Lublinie; szczególnie zaangażowany w założonej przez Henryka Gaertnera Sekcji Metodycznej Towarzystwa Miłośników Języka Polskiego, po jej rozwiązaniu został współorganizatorem i sekretarzem Koła Polonistów przy Komisji Filologicznej Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Lublinie.