Mistrz Paekpa zajmował się praktyką sŏn rozpatrując ją z punktu widzenia zdolności praktykujących. Podzielił więc sŏn hierarchicznie na sŏn patriarchalny (chosa sŏn), sŏn Tathagaty (yŏrae sŏn) i teoretyczny lub rozumowy sŏn (uiri sŏn). Sŏn patriarchalny i tathagaty tworzyły kategorię nadzwyczajnego sŏnu (kyŏgoe sŏn).
Ch’oŭi uważał ten podział za całkowicie błędny. Twierdził, że sŏn powinien być podzielony na 4 kategorie: sŏn patriarchalny, sŏn tathagaty, sŏn nadzwyczajny i sŏn teoretyczny. Jednak tak naprawdę istnieją tylko dwie kategorie. Jeśli sŏn jest klasyfikowany według "imienia i nazwiska osoby", to jest wtedy tylko sŏn patriarchalny i Tathagaty. Natomiast jeśli jest klasyfikowany według "buddyjskiego imienia", to jest wtedy tylko sŏn nadzwyczajny i rozumowy. Zgodnie z myślą mistrza Paekp'y, każdy sŏn – poza patriarchalnym – byłby błędny. Jednak na świecie istnieją niekończone rodzaje ludzkich zdolności. To było przyczyną, że buddyjskie teorie są różne, a nie rozróżnianie. Z tego punktu widzenia trzy rodzajów sŏnu Paekp'y są właściwie jedną kategorią, ponieważ bazują one tylko na ludzkim rozumowaniu i teorii. Tylko sŏn patriarchalny wyjaśnia to w inny sposób.